Επιλέξτε την ενότητα που σας ενδιαφέρει και διαβάστε τις σχετικές πληροφορίες.

Κυκλική μασταλγία
Παρουσιάζεται επίταση του άλγους προεμμηνορυσιακά και υφίεται με την έναρξη της έμμηνου ρύσης. Σε ήπιας μορφής συμπτώματα, συστήνεται ο καθησυχασμός της ασθενούς, η χρήση κατάλληλου στηθόδεσμου, η άσκηση, η αποφυγή της καφεϊνης, η καταγραφή του άλγους για 1-3 μήνες και η λήψη αναλγητικών με την επιθυμία της ασθενούς. Σε μέτριο ή έντονο άλγος, προτείνεται η λήψη βιταμινών Β1 και Β6,ταμοξιφαίνης, δαναζόλης και αναλγητικών/NSAID.

Μη κυκλική μασταλγία
Το άλγος παρουσιάζεται ανεξάρτητα από την έμμηνο ρύση και είναι εντοπισμένο. Συνήθως συνδέεται με απότομη αύξηση του μεγέθους μιας κύστης ή ρήξη αυτής. Η θεραπεία στην μη κυκλική μασταλγία είναι η απώλεια σωματικού βάρους, η λήψη βιταμινών Β1 και Β6, ο περιορισμός της λήψης καφείνης και τα NSAIDs. Η ανταπόκριση στην θεραπεία είναι μερική.

Έκκριμα θηλής
Περίπου το 7% των γυναικών που αναζητούν την βοήθεια του γυναικολόγου προσέρχονται στο ιατρείο αναφέροντας έκκριμα από την θηλή. Μόνο το 5% των παραπάνω γυναικών θα διαγνωσθεί με σοβαρή υποκείμενη πάθηση. Γενικότερα, το έκκριμα της θηλής θεωρείται παθολογικό εύρημα όταν εκρέει αυτόματα, είναι επίμονο, εξέρχεται από έναν πόρο και περίεχει αίμα είτε μακροσκοπικά είτε μικροσκοπικά. Το έκκριμα χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και βάσει των αποτελεσμάτων αυτής προτείνεται συνήθως η χειρουργική αντιμετώπιση.

Οι καλοήθεις παθήσεις του μαστού αποτελούν μια ομάδα ανωμαλιών που γίνονται αντιληπτές ως απεικονιστικό εύρημα ή ως κλινικό σύμπτωμα.

Εμφανίζονται σε μεγάλο αριθμό γυναικών χωρίς να απειλούν άμεσα την υγεία, αλλά, πιθανώς αποτελούν προδιαθεσικό παράγοντα για την ανάπτυξη καρκίνου του μαστού.

Ο καρκίνος του μαστού είναι η πιο κοινή μορφή καρκίνου στις γυναίκες και αποτελεί την 2η αιτία θανάτου από καρκίνο μετά τον καρκίνο του πνεύμονα.

Υπολογίζεται πως περίπου 1 στις 8 γυναίκες θα προσβληθούν από καρκίνο του μαστού στη ζωή τους. Πρόκειται για πολυπαραγοντική νόσο που προκαλείται από αλληλεπιδράσεις μεταξύ του γενετικού υποβάθρου, του τρόπου ζωής και του πειρβάλλοντος, ενώ η πιθανότητα εμφάνισης της νόσου αυξάνει αναλογικά με την ηλικία.

Πρόσφατες μελέτες αναδεικνύουν πως τουλάχιστον το 5% των γυναικών με καρκίνο του μαστού θα έχουν σύνδρομο κληρονομικού καρκίνου μαστού/ωοθηκών και το 10-20% θα παρουσιάζουν ορισμένη οικογενή προδιάθεση.

Βάσει των τελευταίων ερευνών, τα γονίδια που εμφανίζουν μεταλλάξεις και ενοχοποιούνται για τον καρκίνο του μαστού είναι τα BRCA1 και BRCA2 και μάλιστα, οι μεταλλάξεις στο γονίδιο BRCA1 οδηγούν σε υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του στήθους και των ωοθηκών από ότι οι μεταλλάξεις του BRCA2.

Στόχος της ιατρικής παρέμβασης στον καρκίνο του μαστού αποτελεί η πρώιμη και έγκαιρη διάγνωση, ώστε να διακοπεί η εξέλιξη της νόσου σε αρχικά θεραπεύσιμα στάδια.

Ο καρκίνος του μαστού εμφανίζεται στις ασθενείς με την μορφή μάζας ή οζιδίου, που πολλές φορές είναι ψηλαφητά από την ίδια την ασθενή. Άλλα άτυπα συμπτώματα είναι το οίδημα του μαστού, ο ερεθισμός του δέρματος της πάσχουσας περιοχής (εικόνα φλοιού πορτοκαλιού), άλγος, εσολκή ή/και έκκριμα της θηλής.

Σε πολλές περιπτώσεις, ο καρκίνος του μαστού μεθίσταται στους περιοχικούς λεμφαδένες (μασχάλη, υποκλείδιους, υπερκλείδιους).

Η διάγνωση της νόσου τίθεται με βάση τα παρακάτω:

  • Με την κλινική εξέταση του μαστού
  • Με την διενέργεια μαστογραφίας
  • Υπερηχογράφημα μαστού για τον προσδιορισμό μιας συμπαγούς βλάβης ή μιας κύστης που πληρούται από υγρό
  • Με την λήψη βιοπτικού υλικού

Η σταδιοποίηση της νόσου προσφέρει καλύτερο σχεδιασμό του θεραπευτικού πλάνου. Επομένως, μετά την διάγνωση, ακολουθούν:

  • Αιματολογικές εξετάσεις
  • Μαστογραφία και του δεύτερου μαστού για τυχόν καρκινική εξεργασία
  • Μαγνητική Τομογραφία
  • Σπινθηρογράφημα Οστών
    Αξονική Τομογραφία ή Απλή ακτινογραφία θώρακος
  • PET Scan

Η χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού απαιτεί την ολική αφαίρεση της νόσου είτε μέσω τμηματικής εκτομής του μαστού ή ολικής μαστεκτομής (ανάλογα με το στάδιο της νόσου) και τον λεμφαδενικό καθαρισμό της σύστοιχης μασχάλης σε περίιπτωση θετικών λεμφαδένων φρουρών.

Μετεγχειρητικά, οι ασθενείς λαμβάνουν επικουρικά ακτινοθεραπεία, η οποία προφυλάσσει ενάντια στην υποτροπή της νόσου.

Ανάλογα με την περίσταση, οι ασθενείς λαμβάνουν προεγχειρητικά ή μετεγχειρητικά χημειοθεραπεία με σκοπό την ογκομείωση. Λόγω της ορμοεξαρτώμενης φύσης του καρκίνου του μαστού, στα πλαίσια της θεραπείας της νόσου εντάσσεται και η ορμονοθεραπεία.

Τέλος, τα τελευταία χρόνια, στην αντιμετώπιση της νόσου έχει ενταχθεί και η θεραπεία με αντισώματα.

Το κοινό ινοαδένωμα έχει συνήθως μέγεθος 1-3 cm, μπορεί να είναι παραπάνω από ένα και εμφανίζεται σε νεαρές γυναίκες ηλικίας 20-35 ετών.

Κατά την ψηλάφηση, περιγράφεται ως μια ελαστική, περιγραπτή, πολυλοβωτή κινητή μάζα, η οποία αυξάνει σε μέγεθος λόγω επίδρασης ορμονών (έμμηνος ρύση, γαλουχία).

Τα ινοαδενώματα αποτελούν ευρήματα συνήθως της μαστογραφίας και για να ταυτοποιηθούν, απαιτούν την διενέργεια βιοψίας.

Θεραπευτικά προτείνεται η τακτική παρακολούθησή τους και η χειρουργική εξαίρεση ινοαδενωμάτων μεγέθους 2-4 cm, που αυξάνουν ταχέως σε μέγεθος, αποκαλύπτουν ύποπτη ιστολογική εικόνα ή προκαλούν συμπτώματα ενοχλητικά για την ασθενή.

Η πορεκτασία προκαλείται από την εκφύλιση των γαλακτοφόρων πόρων του μαστού.

Η πάθηση εμφανίζεται σε γυναίκες προχωρημένης ηλικίας, οι οποίες μπορεί να είναι ασυμπτωματικές ή να παραπονιούνται για παχύρευστο, κιτρινωπό ή πρασίνοχρωμο έκκριμα από την θηλή.

Επίσης, λόγω της δημιουργίας ουλώδους ιστού στην φλεγμαίνουσα περιοχή, πιθανή είναι η εύρεση περιθηλαίας μάζας, η οποία πρέπει να διαφορογιγνώσκεται από τον καρκίνο του μαστού.

Η διάγνωση τίθεται μέσω μαστογραφίας ή/και υπερηχογραφήματος και η χειρουργική εκτομή συστήνεται επί επιμονής των συμπτωμάτων ή υποψίας κακοήθειας.

Η πάθηση αυτή προκαλείται από την συγκέντρωση ινώδους ιστού που δημιουργεί μάζες, συνήθως ασυμπτωματικές ή πιθανώς επώδυνες κατά την ψηλάφηση.

Κατά την μαστογραφία, παρατηρούνται αποτιτανώσεις και διαταραχή της αρχιτεκτονικής της περιοχής, ενώ, διενεργείται βιοψία για τον αποκλεισμό της κακοήθειας.

Ως γυναικομαστία ορίζεται η εξεσημασμένη διόγκωση του μαζικού ιστού και του περιμαστικού λίπους στους άνδρες.

Σημαντικό ποσοστό ανδρών θα εμφανίσει κατά την διάρκεια της ζωής του γυναικομαστία, καθώς πρόκειται για μια πάθηση που προκαλεί κοινωνικό άγχος στον ανδρικό πληθυσμό, η πρώιμη διαγνωστική εκτίμηση κρίνεται σημαντική, αφού οι ασθενείς αναζητούν ιατρική βοήθεια υπό τον φόβο του καρκίνου του μαστού.

Η λήψη λεπτομερούς ιστορικού, η κλινική εξέταση, η διενέργεια αιματολογικών εξετάσεων, η απεικόνιση και η λήψη βιοπτικού υλικού συμβάλλουν στην δημιουργία εξατομικευμένου θεραπευτικού πλάνου που ενδέχεται να ποικίλει, από τον καθησυχασμό του ασθενούς έως την θεραπεία των αιτιολογικών παραγόντων και την χειρουργική επέμβαση, η οποία αποτελεί επέμβαση ρουτίνας με εξαιρετικά αποτελέσματα.

Τέλος, αξίζει να γίνει ο διαχωρισμός με την ψευδογυναικομαστία, η οποία παρατηρείται τυπικά στους παχύσαρκους άνδρες και αφορά την εναπόθεση λίπους χωρίς την διόγκωση του μαζικού ιστού.

Η μαστίτιδα είναι φλεγμονή του μαστού που προκαλείται από συνηθέστερα από τον staphylococcus aureus και παρατηρείται κατά την γαλουχία.

Ο φλεγμαίνων μαστός παρουσιάζει οίδημα, ερυθρότητα, είναι θερμός και επώδυνος κατά την ψηλάφηση.

Συνήθως, η μαστίτιδα προκαλείται από έναν γαλακτοφόρο πόρο που έφραξε ή λόγω εκδορών στην περιθηλαία άλω και την θηλή.

Η θεραπεία που συστήνεται είναι η λήψη αντιβιοτικών. Σε περίπτωση δημιουργίας αποστήματος, προτείνεται η διάνοιξή του μέσω παρακέντησης.

Επί μη ανταπόκρισης στην λήψη των αντιβιοτικών, απαιτείται μαστογραφία για τον αποκλεισμό της κακοήθειας.

Η πάθηση εκδηλώνεται με την ύπαρξη μορφωμάτων στον μαστό, ψηλαφητών ή μη, που συνήθως αναδεικνύονται μέσω υπερηχογραφήματος στα πλαίσια διερεύνησης εκκρίματος θηλής. Συχνά προσβάλλει γυναίκες ηλικίας 40-55 ετών και η θεραπεία τους είναι η χειρουργική εξαίρεση. Σε περίπτωση ύπαρξης παραπάνω του ενός μορφωμάτων, ο κίνδυνος για εμφάνιση καρκίνου του μαστού είναι αυξημένος.

Σπάνιοι όγκοι του μαστού με επιπολασμό 0,5-1% μεταξύ των όγκων μαστού. Είναι δυνατόν να εμφανιστούν σε γυναίκες όλων των ηλικιών με συχνότερη την δεκαετία 30-40 ετών.

Τείνουν να αυξάνουν γρήγορα σε μέγεθος.

Μπορεί να είναι είτε καλοήθη, είτε borderline, είτε κακοήθη (σαρκώματα).

Δυστυχώς, το 20-50 % των φυλλοειδών όγκων μπορεί να είναι κακοήθεις κατά την διάγνωση.

Τέλος, ακόμα και οι καλοήθεις φυλλοειδείς όγκοι έχουν την τάση να υποτροπιάζουν και συνιστάται να αφαιρούνται χειρουργικά περιλαμβάνοντας την κάψα του όγκου και υγιή φυσιολογικό ιστό.

Πρόκειται για παθολογονοανατομική διάγνωση. Η ακτινωτή ουλή εντοπίζεται στην μαστογραφία ως όγκος με ακτινωτές προσεκβολές και μπορεί να περιέχει περιοχή in situ καρκινώματος.

Θεραπευτικά προτείνεται η χειρουργική εξαίρεση καθώς αποτελεί προκαρκινική εστία (μπορεί να εξελιχθεί αργότερα σε υπερπλασία και καρκίνο).

Η διάγνωση της υπερπλασίας τίθεται παθολογονοανατομικά μέσω βιοψίας.

Ο εντοπισμός της ατυπίας αναδεικνύει την ύπαρξη του ιστολογικού εδάφους για την ανάπτυξη της κακοήθειας.

Η πολυεστιακότητα αυξάνει τις πιθανότητες για την ανάπτυξη καρκίνου στον έναν ή στον άλλον μαστό.

Σε κεντρικούς πόρους, το ενδοπορικό θήλωμα λαμβάνει την μορφή μονήρους βλάβης, ενώ περιφερικά εμφανίζεται ως πολλαπλή και πιθανώς ψηλαφάται ως μάζα.

Κατά το ήμισυ των  εριπτώσεων, το έκκριμα της θηλής είναι αιματηρό, ενώ στις υπόλοιπες, ορώδες.

Απεικονιστικά η νόσος ταυτοποιείται με την βοήθεια της μαστογραφίας ή/και του υπερηχογραφήματος.

Το μονήρες ενδοπορικό θήλωμα συνδέεται με μικρή πιθανότητα εμφάνισης in situ καρκινώματος.

Αντίθετα, η πιθανότητα εμφάνισης διηθητικού πορογενούς καρκινώματος στο περιφερικό πολλαπλό ενδοπορικό θήηλωμα αυξάνεται.

Επομένως, θεραπευτικά ακολουθείται η χειρουργική εξαίρεση του πάσχοντος πόρου.

Λαπαροσκοπική &
Ρομποτική Χειρουργική

Η Ρομποτική Χειρουργική αποτελεί την εξέλιξη της λαπαροσκοπικής χειρουργικής και έχει συντελέσει στην εδραίωση νέων καινοτόμων και αποτελεσματικών θεραπευτικών πλάνων σχεδόν σε όλους τους τομείς της ιατρικής, συμπεριλαμβανομένης και της γυναικολογίας.

περισσότερα